Daarvan profiteerden overigens vrijwel uitsluitend de stedelijke gebieden, met name Berlijn, Hamburg, München en Frankfurt , die als 1A gebieden gelden. Daar stijgt het aantal inwoners permanent en daarmee de vraag naar woningen. Van leegstand is nauwelijks sprake.

Volgens Tobia Just, onroerend goed specialist van de Deutsche Bank Research, kunnen ondernemingen, projectontwikkelaars en investeerders daar vrijwel risicoloos bouwen en 'kunnen de prijzen omhoog gaan'. Maar ook middelgrote steden als Heidelberg en Hannover en zelfs Dresden, Leipzig en Jena in Oost-Duitsland profiteren van de groei.

In de landelijke gebieden bestaat juist een grote leegstand. Voor heel Duitsland is die drie tot vijf procent, maar volgens Just loopt die hier en daar zelfs op tot over de 20 procent. De overkoepelende organisatie van woning- en onroerend goed ondernemingen komt bij de 3000 aangeslotenen op 10 procent leegstand in Oost-Duitsland en 3 procent in het westen, hoewel ook daar het aantal onverhuurde woningen tot 2008 tot 400.000 steeg.

Sinds 2002 is door de overheid al 2,5 miljard euro uitgegeven om woningen die niet meer nodig zijn te slopen, in Oost-Duitsland alleen al zo’n 120.000. Om het aanzien van de steden, maar ook om de huren op peil te houden.   

Volgens Just zijn de afgelopen jaren de huren en de prijzen in het algemeen echter niet sterker dan de inflatie gestegen. "Dat zou zijn gebeurd als de vraag het aanbod te boven zou zijn gegaan". Hij is een van de weinigen die, toen de woningbouw tot een dieptepunt daalde, de door de bouwindustrie en verhuurders aangewakkerde vrees voor woningnood ongegrond vonden. "Er waren er niet meer nodig. De vrije markteconomie in de onroerend goed sector is hier intact. Investeerders en woningbedrijven reageren op tendensen van schaarste in bepaalde gebieden."

bron: NVM